Που να’σαι..

Που να’σαι απόψε που σ’αναζητώ

Απόψε που δεν ξέρω που με πάει αυτή η νύχτα

Κλείνω τα μάτια μου να σ’ονειρευτώ

Σκιές περνούν από μπροστά μου μα καμία δεν στέκεται

Ψάχνω να ξεχωρίσω, να δω αυτή που λάμπει πιο πολύ από τις άλλες

Κι όμως δεν τα καταφέρνω

Πέρασες, νόμισα πως είδα ένα χαμόγελο

Αλλά γελάστηκα

Σφίγγω το μαξιλάρι και αγγίζω την αύρα της νύχτας

Σαν απαλό χάδι νιώθω το αεράκι στο μάγουλό μου

Γυρνώ, θέλω να μπω σ’άλλο όνειρο

Σ’αυτό που θα υπάρχεις

Σ’αυτό που θα’σαι πλάι μου και θα χαμογελάς

Ένα χαμόγελο μες το γαλήνιο ύπνο σου

Αυτό που θα χαράζεται στα μάτια μου μαζί με την αυγή

Χαμογέλα μου καρδιά μου

Σ’ακούω…

Το ταξίδι της αυγής…

Κάθε αυγή που ξημερώνει, ένα ακόμα ταξίδι ξεκινά

Ετοιμάζω το καλό μου χαμόγελο, βάζω τα καλά μου και πάω

Ουρανό και ήλιο χαιρετώ και προσεύχομαι

Πάμε και πάλι…μια νέα αρχή, μια νέα μέρα, μια νέα πνοή!

Ένα καινούργιο καλοκαίρι

Ένα καινούργιο καλοκαίρι ήρθε πάλι, κι εγώ έχω αφήσει αυτή τη γωνιά μήνες τώρα χωρίς κάτι καινούργιο.

Πολλές φορές έχω σκεφτεί να γράψω, κι άλλες πάλι κάτι με σταμάταγε. Σαν να μην ήμουν έτοιμη, σαν να’πρεπε ν’αφήσω το χρόνο να κυλήσει λίγο. Ο χρόνος κυλάει, κι εγώ ακόμα εδώ να θέλω να γράψω, να θέλω να μιλήσω, να θέλω να μοιραστώ.

Να καλοσορίσω το καλοκαίρι, στη ζωή μας, στην καρδιά μας, στα όνειρά μας.

Αυτό το φεγγάρι του Ιουλίου που έλαμπε χθες και φώτιζε μέχρι τα πέρατα της γης.

Πόσοι άνθρωποι κοιτάμε το ίδιο φεγγάρι…πόσοι άνθρωποι κοιτάμε παντού εκτός από το φεγγάρι…Πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να ξεχνά, και τότε σηκώνω ψηλά το κεφάλι και ψάχνω το φεγγάρι. Κι όταν το βλέπω χαμογελώ…ξέρει εκεινο, ξέρω κι εγώ..

 Να δείτε πολλά φεγγάρια αυτό το καλοκαίρι…..είναι όλα μαγικά και υπέροχα!

Ψάχνω την ψυχή μου…

Ψάχνω την ψυχή μου

μάτια μου γλυκά

Αυτην που άφησα στην αγκαλιά σου ένα βράδυ και που ποτέ δεν πήρα πίσω

Ψάχνω την ψυχή μου

σε θάλασσες και κύμματα, σε μέρη μακρινά

Ψάχνω τη ζωή μου

και τη ζητώ ξανα

Σε μια νύχτα που φεύγει ζητάω απ’τ’ονειρο να μείνει…να μείνει για πάντα…

Σε μια ζωή που κυλάει, σ’αναζητώ…

Ήλιος, αγάπη….ζεστασιά

 

Η ζεστασιά της αγκαλιά σου με μαγεύει, πως να’ναι αραγε οι νύχτες στο πλευρό σου;

Κοιτώ τον ήλιο που χαιδεύει το βλέμμα σου και σαν να τυφλώνομαι ….να’ναι άραγε οι αχτίδες του ή εσύ;;

 Ποιός να ξέρει…..τα όνειρά μου ήταν πάντα φωτεινά…ζεστά και τρυφερά…

 Ίσως κι αυτό το όνειρο μαζί σου να είναι έτσι…

Στο πλάι μου..

Ανοιξα τα μάτια μου και κοιταξα το φως της αυγής να χαιδεύει το πρόσωπό σου

κι’αναρρωτήθηκα….όνειρο να’ναι ή είσαι εδώ;

Απλωσα το χέρι μου και σ’άγγιξα…το’νιωσα, είσαι εδώ.

Να το πιστέψω; ….το θέλω…

Τόσα πολλά και τόσα λίγα. Τα πάντα και τίποτα. Όλα και μόνο ένα. Αρχή και πάλι αρχή. Εγώ και πάλι εσύ….

…μου έλειψες.

Ψάχνω να βρω αυτά που έσβησα. Τα φύλαγα καιρό, μα είμαι άλλη τώρα. Τίποτα δεν μοιάζει με τότε και όλα είναι τόσο οικεια συνάμα…Αν το σήμερα είναι μια αρχή, το χθές έχει μείνει στο χθες.

Σου χαρίζω το τώρα….

Η αγκαλιά

 

Αυτή η μαγική στιγμή

Που χρόνια μες στη σκέψη σου κρατάει

Αυτή η αίσθηση η τρυφερή

Που κάνει την ψυχή σου να πετάει

Καληνύχτα

Μια γλυκιά καληνύχτα στην αγκαλιά σου έρχεται να σταθεί

Και σ’ένα ανάλαφρο αγκάλισμα να ξαποστάσει.

Πριν η αυγή σκορπίσει τα όνειρά μου στον ορίζοντα

Κι αυτό το βράδυ θα μαι στη σκέψη σου

και θα προσμένω το χαμόγελό σου να φωτίσει ακόμα μια στιγμή τα μάτια μου σαν σ’αντικρίσω εμπρός μου…

Η ανάσα σου ψίθυρος της φωνής που λιώνει την καρδιά μου

Κοιμήσου μάτια μου και το φεγγάρι απόψε είναι δικό μας πάλι…

Για σένα…

Μια αγάπη που δεν μπορεί να προσδιοριστεί,

που κρύβεται στην απόσταση και στο φόβο της διαφορετικότητας.

Που απομακρύνεται στην απειλή της πίεσης ή της απαίτησης.

Που σκιάζεται σε γεγονότα της καθημερινότητας. 

Που πληγώνεται στις σκέψεις της ζήλιας και της κτητικότητας.

Που ανεμοσκορπίζεται στο πέλαγος του εγωισμού.

Που ανυψώνεται στις στιγμές της επιθυμίας.

Που γιγαντώνεται αυτές τις νύχτες που το φεγγάρι λείπει.

                                           

Τα δάκρυά μου μοιρασμένοι πόνοι για μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει.

Η στεναχώρια μου καημός, για τις ευχές που χάνονται στ’αστέρια.

Τα συναισθήματά μου προσευχές που στέλνω για να σε προστατεύουν.

Ο πόνος μου το τίμημα της κάθε στιγμής του αποχωρισμού μας.

Μοιράζω κομμάτια μου σ’ ένα δρόμο που δεν ξέρω που με βγάζει

και στους σταθμούς που ξαποσταίνω σε συναντώ χωρίς να ξέρω το γιατί. 

Να σαι καλά όπου κι αν είσαι,

ίσως κάποια στιγμή όλα τα κομμάτια του πάζλ μπουν στην θέση τους

κι εγώ βρω την άκρη του νήματος της ζωής μου

και πως συνδέεται με την παράλληλη διαδρομή μας

που παύει να είναι παράλληλη για μικρές στιγμές 

και ακουμπάει γλυκά στα σταυροδρόμια που συναντιόμαστε…

Λέξεις…

Οι λέξεις λείπουν οταν θέλω κάτι να σου πω,
όχι πως δεν υπάρχουν απλά δεν είναι η ώρα θεωρώ

μα η αίσθηση είναι τέτοια που μοιάζει πυρκαγιά
σαρώνει ότι βρίσκει φουντώνει την φωτιά

Φωνάζει η καρδία μου, τελειώνει η αναπνοή
τι άλλο να θελήσω…μόνο να είμαι εκεί

Θέλω να σ’αγκαλιάσω, θέλω να τρελλαθώ
θέλω μέσα στα δυο σου χέρια, να σβήσω να χαθώ

Γλυκιά μελαγχολία κι οι σκέψεις μου θολές
φοβάμαι και τρομάζω μα ελπίζω πως το θες…

Στ’αλήθεια αμφιβάλλω, σαν μπαίνει η λογική
μα όλα αυτά τα σβήνει η δική σου η φωνή

Πως γίνεται να νιώθω, πως γίνεται να ζω
πως γίνεται να είμαι τόσο μακριά σου εγώ

Κι αν όλα απλά τελειώσουν, κι άν όλα αυτά χαθούν
ξέρω πως θα’χω ζήσει οτι κι’αν άλλοι πουν

Ξέρω πως θα κρατάω για πάντα την στιγμή
που δάκρυσαν τα μάτια για μια γλυκιά φωνή

Μια υπέροχη καρδούλα, μια λαμπερή ψυχή
που μου δειξε πως είναι να νιώθεις στη ζωή

Ηρθες μες το σκοτάδι να μου θυμίσεις πως
μες τη ζωή μας πάντα γυρνάει ενας τροχός

Φωτίζει σκοτεινιάζει, στρίβει στριφογυρνά
μα πάντα προχωράει δεν σταματά απλά

Ξέρω πως είναι τρέλα, πως λείπει η λογική
μα δεν έχω άλλη λύση….λατρεύω μια φωνή!!

Λατρεύω μια καρδούλα, θαυμάζω μια ψυχή
και δίνω την δική μου και όπου θέλει ας βγεί…

Δεν έχω εγγυήσεις, δεν έχω συμβουλές
δεν σκέφτομαι καθόλου, μα νιώθω όπως λες

Νιώθω ερωτευμένη, νιώθω τον ουρανό
και είμαι ευτυχισμένη που το’νιωσα αυτό

Ξέρεις πως η ευχή μου, κι’αυτό που επιθυμώ
είναι στην αγκαλιά σου να βγεί αληθινό……