Σκέψη νερό

η ροή της σκέψης που απλώνεται παντού
η ροή της σκέψης που απλώνεται παντού

Η ροή της σκέψης μου κυλάει σαν νερό, που διοχετεύεται σε κανάλια αριστερά και δεξιά, προσπαθώντας όλα τα ποτίσματα να φτάσει.

Κι εγώ σκορπίζομαι παντού, ίδια μ’όλα αυτά τα μόρια νερού, να τρέχω να ξεδιψάσω όλα όσα αγγίζω.

Και μέσα σ’αυτά, ψάχνω την κινητήριο δύναμη που με ωθεί και με σπρώχνει όλο και πιο μακριά, όλο και πιο πέρα…

Βλέπω άραγε από πού περνώ; Βλέπω τι αγγίζω; Ή είναι τόση η βιασύνη που μένουν όλα ανείπωτα και χωρίς μια ματιά…

Πως σταματάς; Που ξεκουράζεσαι και πόσο ξαποσταίνεις;

Θέλω να φτάσω σε μια λιμνούλα, που η γαλήνη της να με αγκαλιάσει και να με κρατήσει εκεί, στο φως, στον ήλιο, στη ζεστασιά…για λίγο, για τόσο…

Κι ας είναι μετά από λίγο να γίνω πάλι ατμός, να σκαρφαλώσω στα σύννεφα και να δακρύσω μαζί με τις σταγόνες της βροχής, για να γυρίσω πίσω στο ατέρμονο ταξίδι μου, αν το ταξίδι αυτό είναι στ’αλήθεια ο προορισμός μου…

Υπομονή ή επιμονή….

patience

Προσπαθώ ν’αναγνωρίσω αν υπομένω ή επιμένω.

Σ’αυτή τη ζωή οι δύο αυτές έννοιες συγχέονται συχνά στο μυαλό μου, το οποίο εδώ που τα λέμε πελαγοδρομεί σε μόνιμη βάση το τελευταίο διάστημα.

Τι στο καλό?

Αν υπομένω, σημαίνει ότι αυτόματα βάζω τον εαυτό μου στη θέση του θύματος και που παθητικά δέχεται ότι συμβαίνει και δεν αντιδρά.

Αν επιμένω, τότε σημαίνει ότι δεν είμαι έτοιμη ακόμα να εγκαταλείψω, να αλλάξω, να αφήσω, να προχωρήσω ή να δεχτώ ότι έχασα. Μπορεί από την άλλη να σημαίνει και ότι νιώθω ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα και επιμένω μέχρις εσχάτων γι’αυτό…πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος λόγος για την διαδρομή που έχω επιλέξει και επιμένω μέχρι να τον ανακαλύψω…

Πόση περισυλλογή χρειάζεται, πόσος χρόνος και ποια εσωτερική διεργασία θα μου δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση;

Είναι που φοβάμαι μην κάνω λάθος; Λες και δεν έχω κάνει ένα σωρό μέχρι στιγμής στη ζωή μου! Κι όμως είμαι ακόμα εδώ και προχωρώ. Άρα μήπως να κόψω τις αμφιβολίες;  Τι καλά που θα ήταν να είναι τα συναισθήματα σαν την μαγειρική για παράδειγμα. Που να ξέρεις ποια είναι η δοσολογία και πως θα είναι το αποτέλεσμα, όταν ακολουθείς την συνταγή. Άσε που θα υπήρχαν και συνταγές, μια μορφή μπούσουλα βρε παιδί μου…

Πάλι το καίω…η κοντά είμαι τουλάχιστον.

Υπομονή ή επιμονή λοιπόν;

Τι από τα δύο, ή και τα δύο;

Που να’σαι..

Sleep & Dream

Που να’σαι απόψε που σ’αναζητώ

Απόψε που δεν ξέρω που με πάει αυτή η νύχτα

Κλείνω τα μάτια μου να σ’ονειρευτώ

Σκιές περνούν από μπροστά μου μα καμία δεν στέκεται

Ψάχνω να ξεχωρίσω, να δω αυτή που λάμπει πιο πολύ από τις άλλες

Κι όμως δεν τα καταφέρνω

Πέρασες, νόμισα πως είδα ένα χαμόγελο

Αλλά γελάστηκα

Σφίγγω το μαξιλάρι και αγγίζω την αύρα της νύχτας

Σαν απαλό χάδι νιώθω το αεράκι στο μάγουλό μου

Γυρνώ, θέλω να μπω σ’άλλο όνειρο

Σ’αυτό που θα υπάρχεις

Σ’αυτό που θα’σαι πλάι μου και θα χαμογελάς

Ένα χαμόγελο μες το γαλήνιο ύπνο σου

Αυτό που θα χαράζεται στα μάτια μου μαζί με την αυγή

Χαμογέλα μου καρδιά μου

Σ’ακούω…

Ένα καινούργιο καλοκαίρι

Trouville

Ένα καινούργιο καλοκαίρι ήρθε πάλι, κι εγώ έχω αφήσει αυτή τη γωνιά μήνες τώρα χωρίς κάτι καινούργιο.

Πολλές φορές έχω σκεφτεί να γράψω, κι άλλες πάλι κάτι με σταμάταγε. Σαν να μην ήμουν έτοιμη, σαν να’πρεπε ν’αφήσω το χρόνο να κυλήσει λίγο. Ο χρόνος κυλάει, κι εγώ ακόμα εδώ να θέλω να γράψω, να θέλω να μιλήσω, να θέλω να μοιραστώ.

Να καλοσορίσω το καλοκαίρι, στη ζωή μας, στην καρδιά μας, στα όνειρά μας.

Αυτό το φεγγάρι του Ιουλίου που έλαμπε χθες και φώτιζε μέχρι τα πέρατα της γης.

Πόσοι άνθρωποι κοιτάμε το ίδιο φεγγάρι…πόσοι άνθρωποι κοιτάμε παντού εκτός από το φεγγάρι…Πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να ξεχνά, και τότε σηκώνω ψηλά το κεφάλι και ψάχνω το φεγγάρι. Κι όταν το βλέπω χαμογελώ…ξέρει εκεινο, ξέρω κι εγώ..

 Να δείτε πολλά φεγγάρια αυτό το καλοκαίρι…..είναι όλα μαγικά και υπέροχα!

Ψάχνω την ψυχή μου…

Ψάχνω την ψυχή μου

μάτια μου γλυκά

Αυτην που άφησα στην αγκαλιά σου ένα βράδυ και που ποτέ δεν πήρα πίσω

Ψάχνω την ψυχή μου

σε θάλασσες και κύμματα, σε μέρη μακρινά

Ψάχνω τη ζωή μου

και τη ζητώ ξανα

Σε μια νύχτα που φεύγει ζητάω απ’τ’ονειρο να μείνει…να μείνει για πάντα…

Σε μια ζωή που κυλάει, σ’αναζητώ…

Ήλιος, αγάπη….ζεστασιά

Φιλί 

Η ζεστασιά της αγκαλιά σου με μαγεύει, πως να’ναι αραγε οι νύχτες στο πλευρό σου;

Κοιτώ τον ήλιο που χαιδεύει το βλέμμα σου και σαν να τυφλώνομαι ….να’ναι άραγε οι αχτίδες του ή εσύ;;

 Ποιός να ξέρει…..τα όνειρά μου ήταν πάντα φωτεινά…ζεστά και τρυφερά…

 Ίσως κι αυτό το όνειρο μαζί σου να είναι έτσι…

πως άραγε να μοιάζουν τ’αστρα….